Hepimiz çalışıyoruz, hepimiz tüketiyoruz. İkinci dalga yani sanayi tipi ekonomileri tipik yansıması. Hızlı üretim hızlı tüketimi, hızlı tüketim de gelişmeyi ve marjinal faydayı beraberinde getiriyor. Herkes karını maksimize etme derdinde. Asıl amaç çok kazanmak değil elindekilerden maksimum verim alıp bununla maksimum kâra ulaşmak.
Bir işletmedeki, iş gücünün sayısının artması üretimini arttıracağını garantilemediği gibi minimum işçi çalıştırmak da üretim kademelerini atıl duruma getiriyor.
Çıkar yol çok işçi de değil çok makina da değil. Zaten bu aşikar. Ancak bu teorik.
Günümüzde ise pek çok sektöre baktığımızda iş gücü artığından doğan sürekli sirkülasyona dayalı çalışma hayatı görüyoruz. Çünkü işler o kadar standardizasyona uğradı ki herkes ince ayardan sonra o işi yapabilir konuma geliyor. Ve dişlileri oynatmadığı sürece orada barınabiliyor.
Bu düşük kıstaslar beraberinde ucuz iş gücünü de getiriyor. Kendi standartlarına uygun iş bulamadığında ve mutsuz olarak çalışıp orayı kendine göre asimile etmeye başaldığında bir noktadan sonra kapıyı göstermeleri kaçınılmaz oluyor.
Bir ütopya kurup kimsenin çalışmadığı dünya düzenini düşünelim. Tek sabitimiz ise 04.08.2010 tarihinden sonra bunun uygulanmaya başlanması.
Sonuç olmayan bir sosyal düzen ve sonsuzluğa giden bir yığılma. Çünkü kimse çalışmayacak bu durumda herkes tüketecek. Ve erimeye, çözünmeye başlayacak. Önce mutlak bir tüketim olacak. Ardından her şey tükendiğinde ise kaos olacak. Çünkü savurganlığa ve aşırı tüketime alışan insanoğlu karşısında mutlak bir yokluk bulacak. Bu noktada ise insanlar tüketememe hastalığına yakalanacak. Her şey sabit olacağı için monoton olamama hastalığına yakalanacak. Çözümün bu olmadığını anlayıp tekrar tüketmeye başlayacak. Tekrar maksimum üretim olacak. Marjinal faydalar göz önüne alınacak. Çıkar bir yol olmadığı ve döngü kendi kendini iç dinamikleri ile beslediği için devam edecek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder