Tekrar uyandığında yanında sevmek zorunda olduğu insanlar vardı. Annesi, babası, amcası, dayısı, kuzenleri... Maaile toplanmışlardı başında. Mıncıklamak için can atıyordu herkes. Sevildiğini hissediyordu. O an o soy içinde en değerlisi oydu. Gelecek kuşaklara dölünü aktaracak taze nesil. Ama şu an tek istediği süt idi.
Zamanla fark etti ki onların gösterdiği sevgi sadece yeni olmasından kaynaklanıyordu. Büyüdükçe sıradan biri olmuştu. Sadece ilk adımında, okulunun ilk gününde ve çıkan ilk dişinde eskisi gibi bir telaş olmuştu.
Artık o da kendini monotonluğun içinde görüyordu. Pek bir şey hissetmiyordu. Eski heyecanları yoktu. Hayal gücü hala taze ve köreltilmemişti fakat yine de kendini bir kalıba sıkıştırılıyor gibi hissetmekten alıkoyamıyordu. Her gördüğü taze geliyordu. Ama sonunda onlar da eskiyecekti.
Ergenliğinin belirtilerini hissetmeye başladığında okuldan soğuduğunu hissetti. Gününü gün ediyordu aklınca. Boş hayaller peşinde koşuyordu. Ya da kendi yolunu çiziyordu. Ailesi yanındaydı. Fakat ona yeterli gelmiyordu. Mutlu bir aile yaşamı olmasına rağmen boşluklar vardı asla ailenin dolduramayacağı.
Büyüdüm ben triplerine girip liseli olduğunda hayatın ne kadar büyük olduğunu fark etmişti. Ve delmesi gereken çok kaya vardı. Saçma sapan bir lise hayatı vardı. Haytanın önde gideni oldu fakat bu o an ona en doğrusu gibi geldi. Boşlukları dolduracak arkadaşlarının onlar olduğunu düşündü ve anne sütüne muhtaç olduğu gibi onlara tutundu.
Aslında onlar bir HİÇ idi. Dünya üzerinde milyarlarca insan yaşamasına rağmen hepsi kıymetli midir? Herkesin yaşamaya hakkı var mıdır ki? Kendince insanları hor gördü beğenmedi bayağı görmüştü. Kimileri gerçekten değersizdi. Dört sene boyunca kendini dünyanın üstünde bir tahtta oturuyor gibi hissetti. Sanki koca adam olmuş her şeyi çözmüş gibi. Sanki dünya üzerindeki her konuda guru olmuş, 80 günde Dünya'yı 360 farklı dereceden gezmiş gibi şişmişti egosu. Ta ki kendisinin de değersiz bir bok olduğunu görene kadar.
Sen değersiz iki ayaklı maymundan başka bir şey değilsin...
